Pa Motiv

Te shkruash pa motiv

Nje lloj si ti ngjash njeriut naiv

Spo e kuptoja c’qe kjo inisiativ?!....

Kur nuk e kisha bere  nje gje te tille.

C’kishte ndodhur valle ate nate?

Plagosjen e zemres e kuptova qe me pare

Dhe me vinte gjynah, qe ta emertoja te pa fat.

Momenti nuk ishte i volitshem

Problemit nuk i kishte ardhur koha per arsye

Ne fakt me cudiste shqetesimi i perditshem

Icili kishte lindur jo  pa vetedije.

Nga se te ishte  krijuar dukuria?

Shkaku i arsyes cili te qe?

Mos valle e kishte fajin dashuria?               

E cila ishte shkeputur nga ne....

Dhe ashtu ate nate u cudita

Per ate shkrim intim

Ndihme nga asnje nuk prita

Sepse s’doja qe ta emertoja gabim.

Mire po ajo qe teper me shqetesonte

Ishte sepse, duhej  ti jepja shpjegim.

Ajo qe me dha optimizem

Dhe shkrova gjate ate nate

Qe shikimi ne nje tjeter prizem

Keshtu qe s’mu duk bajat.

Frymezimi ishte fantastik dhe agresiv

Vlente per tu permendur nga c’do here

Vetem se ishte pa motiv

U duk si kohe e vrejtur, qe shi s’ka per te bjere....

 19/12/1993.  Sparti – Greqi.