Mendoje

Ditet me te bukura qe kaloje

Kurr nuk do ti haroje

Sepse jeta ime prap me s’do te lindi....

                
............  GJYNAH ............

Mua kjo nuk po me tremb

Se nuk qenka gje tjeter vec se ekologji....

Shijimin e jetes une e ndjeva

Mbase dhe jo me kaq miresi
Por ajo qe me ben te gezohem:

“Pata se fundi    LIRI…”

I lindur ne mjerim dhe vuajtje te pa numerta

Kur nuk do ti haroje

Perkundrazi, krenohem
Qe me kaq vuajtje qe kalova

Arita te ekzistoje....

Dikujt mund ti duket si qesharake
Kjo qe shkrova me lart....

Per mua kjo qenka nje kalitje

E njejte si ajo qe i behet celikut ne furenalt.

O jeta ime e lidhur per krah me natyren

E cila me jep me shume ndjenja per krijim

Une keshtu e kuptoi....

Ashtu sic me kupton edhe ajo pa ndryshim.

U ne linda qe nje dite te vdes

Une linda per troture

Por ajo qe me jep pak shprese

Qe veten kur t ‘mos e dorezoje

Eshte qenia ime si burr....

Ketu ne Sparti  me hodhi fati

Qe edhe shume sukses  mos te kem

Por une vuajtjet jam i detyruar ti kaperceje

Sepse te shumtit me njohin pa e mbleme....

 Une i lindur ne Epir....

 Une i ritur me pahir....

 Une linda qe te vdes....

 Une linda per torture....

 Gjalle me mban vetem nje shprese....

 Deshira per nomeklature….

 14/4/1992.  Sparti - Greqi.

Une apo Rrugica

Erdhi pranvera....
Dhe kudo ndryshoi  pamja

Kete e ndjeva me heret se nga hera

E pash se ne oborin tuaj
I celi lulet bajamja.....

Dhe ti perkrah bajames
Perdite dilje e rije

Rrugicen po qendisje
Dhe syt shpesh here mi hidhje.

C’do dite rrugica po qendisej

Dhe aspak s’kishte te mbaruar

Sikur edhe nje centimeter
Ne dite te kishe bere

Perseri do ta kishe perfunduar....

Ah,rrugice, rrugice
C’fat te keq qe kishe ti

C’do dite thureshe nga pak

Dhe naten shqepeshe  perseri....

Edhe sikur mos te jete keshtu

Ti c’do dite qellimisht
Dilje dhe po qendisje nga pak

Per rrugicen as qe fare s’doje t'ia dije

Per mua e kishe te vetmin merak....

Dhe ashtu c’do dite fije nga nje fije

Une endesha ne rrugice

As vet nuk dije cfare beje
mua apo rrugice?!....

Bajame te lutem ti me trego

Me ka ngel ne mendje gozhde....karfica

Kush ka te drejt, une apo rrugica?!....

19/3/1990.  Sopik – Restarim, Gusht. 2002.

Enigma

Do te binte mali i Milese

Dhe kush e di se cfare do te shembej?!

Neglizhence paradoksale kjo do te qe…

Atehere te gjithe do te thoshin:

“A ka ngelur gje mbi dhe?!”

Peshku nga fundi i oqeanit do te pergjigjej:

“E kush e enderoi kete katastrofe

Qe gjithe miresia te binte mbi ne?!”

Vitet qe shkuan e lane e mblemen

Ne muret e Trojes ajo u lexua....

Te sotmet pse jane kaq te hidhura?

Une e them troc: “Keshtu nuk dua”....

Ne fakt i pari qe e lexoi atehere 

I dorezuar mbeti dhe e kapi pikellimi

Vitet me shpejt te verteten treguan

Nxoren ne drite me shkronja te medha:

“U PRISH NJEREZIMI!!!”

Tek pika e ndritcme ne qiell

Varet fati i ketij Zeusi tokesor

40 vjet do te kalojne dhe pastaj....

Do te kalojne te gjithe ne vore.

Edhe “Vorios Ipiros” 
I fameshmi do ta pesoi

Mos kujtoni se jo….

Fati kujt i buzeqeshe?!

Ah, peshq sa mire do te roni ju

Fauna do te dominoje mbi Floren

I poshter ai qe e shkaktoi kete gje

Duke i shtrenguar doren....

Po kush do ta degjonte Prometeun ato vite?!

Do ti besonte fjaleve te tija

Ai ishte profit i vertete qe dinte

Nga vinte e mira dhe e keqija

Te pakten po te qe  sot tek ne

Nje zgjidhje do ta jipte.

Ne faqen e pare te librit te madh shkruhej:

“EKOLOGJI  NE  VAZHDIM”

Kete nuk dihet se kush e shkroi

Se cili ishte ai qe hodhi kete hipoteze

Dihet vetem ai qe pati fatin dhe e botoi

I cili mban ne trup veshur fanelen e zeze....

Tani ketu tek ne mori fund cdo gje

Bota u shkaterua.... 
Nuk ngeli me, as bure, as grua

U zhduk i keqi dhe i miri

Cdo gje u tret sic tretet qyriri.

Po fjala vjen : 
“C’fare do te kete me pas?”

Kete ia kerkoni peshqeve
Te cilet kur do ta degjojne

Do te fillojne tju tallin, dhe do te ngopen gaz….

                     

                                         Kuptim: vore = var

                      Sopik  18/5/1991.  E shtune.

Mbaresi

Ate qe prej kohesh e enderoja te vinte

Erdhi me ne fund ne castin e duhur

E degjova te vinte ate pas dreke

Mbi koken time ciceronte

Dallendyshja ndertonte folene nen strehen e taraces.

Si shume te gezuara vinin e punonin

Kishin kohe qe ishin larguar

Kete vend nuk e pelqenin, e kishin tradhetuar.

Nga befasia qe pata,  me kapi mallengjimi

Koken mbaja lart drejt tyre

Me dukej sikur edhe une fluturoja

Bashke me ‘to nga gezimi.

Kete qe une e enderoja,ja erdhi

Sa shume i gezuar jam tani

Dallendyshet me ngritjen e folese,sjellin mbaresi.

Te bukurat sa shume qe i dua

Deshira eshte qe ti perqafoje

Ah, sikur te kisha dhe une krah 
Bashke me to te fluturoje.

Dallendyshet me treguan 
Se filloi te fryje nje tjeter ere

Kuptova se koha kishte ndryshuar per moment

Por kjo nuk ndodhi me magji

E kerkoje rrenoja e vjeter qe te shfaqej kjo mbrekulli.

Akulli qe mbullonte kete qenie u ca

Lindi dita e mbare qe une nevoje mos te kem me

Jo vetem per uje e buke, por per asgje.

Une jam i gezuar kur shof qe ato punojne

Edhe une do te punoje, ju rini te qeta

Vazhdoni te punoni per vete sa te jete jeta.

Une kerkoje te gjej gjithckane

Kete tani se kam fare te veshtire
Kjo mu realizua, tani per njehere e mire.

                      e hene 1991.  sopik.

Kam Deshire

Per dite ne rruge kur kaloje 

Njerezit dua ti pershendes

Kete se beje vetem ne njerez te vecante

E beje per cilin do qofte ky ne ne jete.

E beje per bashkefshatret 
E mi te ndershem e te thjesht

E be je dhe per femijet
Qe nuk kuptojn aq shume.....

E pershendes dhe bariun
Tek e takoje mes kullotes me bagetine

Dhe bujkun ne are e pershendes
Duke i uruar pune te mbare.

Edhe shoferit.... 
Ja coje doren ne rruge dhe e pershendes

Edhe me kuadron krijoje pak koment.

Shoket ne shkolle, plot dashuri i takoje

Kur  kthehem nga shkolla ne shtepi

Prinderit plot mall i perqafoje.

Gjithcka kam deshire ta pershendese

Per te krijuar nje jete te vertete
Dhe ti dhuroje kujtedo
Dashurine time te sinqerte....

                           TETOR.  6/1990.  SOPIK.

Te Kundert

Si dy pole te kunderta magneti ishim

Kurr nuk binim dakort, shtyheshi

Se c’ishim dy sud a dy nord
Keto nuk diheshin.

                   MARS.1990.SOPIK

Ne Gare

Te dy shikonim njeri-tjetrin,

ndonese nuk ishte as hera e pare.

Dhe ky veprim cdo dite vazhdonte,

sikur te dy te ishin vene ne gare.

           E hene 19/3/1990. Sopik.

Syt

Per syt e tu 
gjithmone kam pasur simpati

Sepse ata sikur po flisnin vetem per mua

Kjo nuk ishte nje rastesi
Dhe ata natyrshem 

Po shikonin nga mua.

                                         

Por jo.... 
Ishte nje gje tjeter dominuese

Nuk ishte ai realiteti

Dicka nga brenda ka qene ngacmuese

E cila gjithmone mes neve mbeti.

Syt gjithmone na kane dhene

Ate qe ndiente secili nga ne

Prandaj sa here qe behej shikimi

Shkrepej nje shkendije e re.

Dhe syt prej ketej mernin zjarr

E u shtohej me shume drita.

Dhe njeri-tjetri i shtohej besimi

Sepse nje cast do te vinte dita.

Keshtu qe syt ka qene te paret

Qe shprehen synimet dhe deshirat tona

Tek ata qendron merita 

Qe gjithcka u be e jona.

Tek syt eshte dhe bukuria

Do te thosha, aty eshte gjithckaja....

Aty qendron lumturia

Aty qendron dhe sevdaja.                               

                    

                                                            Sopik. 1989

Ka ardhur koha

Nuk dua ti besoj fjaleve te tua

Do ti besoj vetem shikimit tend

Ai eshte i embel per mua

Dhe ti tek une zure vend.

Prandaj me kot lodhemi

Gjithcka e kam kuptuar

Tani erdhi koha te afrohemi

Edhe pse s’jemi ende te balancuar.....

                                 E hene 19/3/1990. Sopik.

Ne Endrat e Mia

Perse me le pa gjum ti sonte mua

Dhe nuk me le te fle me shoket

Mos valle per ti
Patjeter duhet te mendoje.

Me lere te qete
Se dhe dora po me mpihet

Qepallat po me rendojne

Dhe gjumi po afrohet.

Lerem me mire
Te te kujtoje ne endrat e mia

Mbase atje do te jem dhe me i shkathet

Ti do te me dukesh dhe me e bukur.

                                             

Me ler te bie te fle
E te pres ato caste mahnitse....

Te dua te shof te bukur
Me fustanin plot me lule

Ma keput nje lule nga fustani 
Dhe ma jep me ate doren tende

Qe kam qef ta prek, qe dua ta perkedhel
Qe kam deshire ta puth.

        

Ja ti ma jep doren, nema pergjithmone,

Dhe une atehere do te jem shume i gezuar

Por per nje gje do te me vinte inat

Sepse une do te zgjohem ne mengjes
Dhe nuk do te kem prane.

Ti do te jesh larguar atehere nga une

Ne moment do te me zere trishtimi

Por une te nesermen perseri do tju pres....

                                                              

                                             

                                                              

                                E  Premte. 20/11/1989. Sopik.

Historia e nje Bilbili

Na ishte sec na ishte

Na ishte nje bilbil

Ku rinte i mbyllur ne shtepine e tij

Dhe rralle e shifje te dilte neper pyll.

Bilbili kishte nje profesion

Ku mbase ja donte dhe puna qyqarit

Qe te rinte kaq i mbyllur

Dhe mos ti pelqente xhirot e pazarit....

Bilbili ishte simpatik

Kete e mori vesh dhe ylli

Por ky behej shume nevrik

Kur se shifte te dilte nga pylli.

Ja kishte qefi yllit

Ta kishte gjithmone para syve

T'ia shifte bukurine bilbilit

Ti fliste per jeten e te dyve.

Dil o bilbil, dil,

Dil o neper pyll

Se je ende i ri

Nuk ben te rish ne shtepi....

Dil te shikoje ylli

Te shikoje tek syri

Qe shkelqen si koker ulliri

Te te thote nje fjale
Se per ti ka mall.

Mos e mundo shume

Se nuk fle dot gjume

Po mendon vetem per ti

Qe bene jeten ne vetmi....

Sa shume jame munduar

Sa shume jam dashuruar

Me ate bilbil qyqar

Qe zemren nuk ia le pa mare....

                                                                                       

                 E hene 13/11/89. Sopik.

Si tju flas

Sa here qe une shikoje

Ate qe me pelqen aq shume

Me duket vetja sikur po fluturoje.

Gjithmone pyes veten time

Perse te ndodh ky shperthim tek une?!

Mos valle ate do dashuroje?

C’fare gjeje te bie ne sy

Kur shikon ate vajze plot lezete
C’fare gjeje te ben 
Qe te mos ja heqesh syt per asnje rast

Eshte thjeshtesia dhe bukuria
E saj qe te ben per vete

Jane syte e saj qe shkelqejne cdo cast.

 

Gjate gjithe ketij pershkrimi
Si mund te shprehem ndaj teje

Per ne gjithmone ka qene shikimi
Mos valle per te thene te dua 
Duhet t’ju marre leje?....

                      

                                                                                            

                                   SOPIK .1989.

Prezantim

Nuk me shkoi ndonjehere mendja

Se mund te behesha poet
Sepse ne tip s’kam qene i qete

Kam qene i shkathet capkene
Dy gur bashke
Si i thone fjales nuk i kam lene....

 E kujtoja poetin njeri kompakt e te matur

 Por jo te bisedes, dhe i muhabetit  te stergjatur

 Tani e kuptoi se kush eshte poeti

 Me nje bote te madhe e zemergjere sa deti.

 Thot dikush : 
“E c’eshte ne jete, te jeshe poet”?!

 Sepse gjithe diten mendjen vret

 Per ti dhene vargut, tonin e duhur

 Nje lloji si te thermosh balten e ta besh pluhur....

Jo nuk qenka kaq e lehte

Kjo do nje mendje shume te m’prehte

M’prehtesi mund te thot, se ka kushdo

Por me poetin nuk barazohet ajo.

Per poetin kjo eshte shume e thjeshte

Sepse e ka ne gjak, si i thone

Prandaj sa here qe i vjen frymezim
Ai menjehere krijon....

Dhe tani pyes veten time:
“A jam bere poet?”

Por ajo nuk me flete....

Sic duket kam akoma shume per te bere

Mbase  do te me duhet dhe nje jete e tere….

                                          

                                                   

                                              Shkurt .1990. Sopik.